Βουλής 4, Γραφείο 114, Αθήνα froso.karasarlidou@gmail.com

Για την Αλεξάνδρεια

1

Το πώς λες μια ιστορία έχει μεγάλη σημασία και στο προσφυγικό έχουμε δυο είδη αφηγητών.

Από τη μια έχουμε μια κινδυνολογία που μας σφυροκοπά με αρνητισμό, σαν σύννεφο που βρέχει φόβο. Ακούμε για κακούς και εγκληματίες πρόσφυγες που κουβαλούν ασθένειες και βιάζουν, που αφελληνίζουν περιοχές, που απειλούν την θρησκεία και την ταυτότητά μας.
Αυτή την ατμόσφαιρα του φόβου, την συντηρούν καπάτσοι δημοσιολόγοι οι οποίοι κατάλαβαν ότι οι αρνητικές μυθολογίες φέρνουν «κλικς» στα blogs. Την συντηρούν και λογής πολιτικοί που σπέρνουν φόβο για να πωλήσουν «τάξη και ασφάλεια».

Και μέσα σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες της πολλαπλής κρίσης που περνάμε ως χώρα, πολλοί άνθρωποι μπορούν να πέσουν θύματα αυτής της κινδυνολογίας. Στο Ωραιόκαστρο προσφάτως και την Αλεξάνδρεια χτες, αντικρίσαμε τους καρπούς αυτής της ατμόσφαιρας. Άνθρωποι φοβισμένοι από όσα ακούνε από ανεύθυνα στόματα, έσπευσαν αντανακλαστικά και φοβισμένα να λάβουν μια άστοχη απόφαση, για να προστατεύσουν τα παιδιά τους. Να τα προστατεύσουν από τι; Από έναν κίνδυνο που δεν υπάρχει! Από έναν κίνδυνο που φωνές πολιτικών θεωρούν βέβαιο.

Αλλά ευτυχώς δεν είναι κυρίαρχες και μόνες αυτές οι ανεύθυνες φωνές. Καιρό τώρα υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να προσφέρουν θετικά παραδείγματα. Όχι από αφέλεια! Όχι από άγνοια κινδύνου. Από πρόθεση να ευνοήσουν την σταδιακή γνωριμία γηγενών και προσφύγων και να αποδυναμώσουν τον φόβο ως κυρίαρχο τρόπο αντιμετώπισης του προβλήματος.

Προσπαθούμε να μιλήσουμε για θετικότητες παρά να επενδύσουμε στην άρνηση και τους τοίχους. Να πούμε την ιστορία του Σύρου πρόσφυγα από την Αλεξάνδρεια που επέστρεψε την χαμένη τσάντα στην ιδιοκτήτριά της, ή του αρχαιολόγου πρόσφυγα που μεταδίδει την τεχνογνωσία του στα δικά μας μουσεία, ή των προσφύγων που ανοικοδόμησαν το εκκλησάκι της Αγίας Αικατερίνης στην Ραιδεστό. Προσπαθούμε να μιλήσουμε γι’ αυτούς τους ανθρώπους όχι ως εγκληματίες, άρρωστους, δειλούς, εισβολείς. Μα ως ανθρώπους με γνώσεις, μνήμες, προσωπικές ιστορίες, ασήκωτα δράματα!

Το πώς λέμε μια ιστορία έχει πολύ μεγάλη σημασία. Το πιο αφήγημα επικρατεί διαμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο διαχειριζόμαστε το πρόβλημα. Και αυτό το στοίχημα πρέπει να κερδίσουμε και στην Αλεξάνδρεια και παντού.

Δεν θα κάνω επίδειξη αριστερισμού ή ευαισθησίας. Κατανοώ τους γονείς που αντέδρασαν υπό το καθεστώς του φόβου. Υπήρξαν θύματα. Αυτό που πρέπει να αναζητήσουμε είναι οι πηγές του φόβου. Και εναντίον αυτών να προσφέρουμε θετικά αφηγήματα αλλά και υπεύθυνες πολιτικές πράξεις.

Και μιλώντας για πράξεις, οφείλουμε ως Πολιτεία να εγγυηθούμε ότι αφενός τηρούνται όλοι οι προβλεπόμενοι κανόνες υγείας και ότι αφετέρου πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις για την ομαλή και ασφαλή ένταξη των προσφυγόπουλων στα σχολεία. Μόνο έτσι οι γονείς, πρόσφυγες και γηγενείς, θα μπορούν να αισθάνονται ασφαλείς για τα παιδιά τους. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να τους πείσουμε να συναντηθούν και να μην υποκύψουν στον φόβο.