Βουλής 4, Γραφείο 114, Αθήνα froso.karasarlidou@gmail.com

Δημοσιογραφικές αντιθέσεις

press

Έχει προκληθεί μια αντιπαράθεση σχετικά με την απόφαση του πρωτοβάθμιου πειθαρχικού οργάνου της ΕΣΗΕΑ να επιβάλλει κυρώσεις και επιπλήξεις σε κάποια μέλη της σχετικά με τη στάση τους στο δημοψήφισμα. Δεν επιθυμώ προφανώς να παρέμβω στα του οίκου της ελληνικής δημοσιογραφίας. Νομίζω πως δικαιούμαι ωστόσο, να κάνω κάποιες παρατηρήσεις.

Δεν νομίζω πως η αιτία των κυρώσεων είναι να ευθυγραμμίσει τα φρονήματα κάποιων δημοσιογράφων με την “επίσημη” γραμμή της ΕΣΗΕΑ, όπως κάποιοι “αδικημένοι” ισχυρίζονται. Αντίθετα νομίζω πως η απόφαση έρχεται να τιμωρήσει την προφανή καταπάτηση κάθε δημοσιογραφικής δεοντολογίας, όπως αυτή εκδηλώθηκε με την άνιση εκπροσώπηση των δυο αντιμαχόμενων πλευρών, το “κόψιμο” στο αέρα, ομιλητών που εξέφραζαν αντίθετη άποψη από εκείνη των παρουσιαστών και πολλά άλλα ευτράπελα που είδαμε να συμβαίνουν σε εκείνη την ταραγμένη περίοδο.

Δεύτερο νομίζω πώς έχει γίνει σαφές πως ο χαρακτήρας της δημοσιογραφίας έχει αλλάξει. Δεν έχουμε πια εκδοτικά συμπλέγματα, που επενδύουν αποκλειστικά στην δημοσιογραφία. Τα μέσα ενημέρωσης, τα κανάλια, τα έντυπα, γίνονται απλά ένα κομμάτι ενός μεγάλου δικτύου επιχειρηματικών δραστηριοτήτων. Κάπως έτσι αλλάζει και ο σκοπός της δημοσιογραφίας. Οι δημοσιογράφοι δεν επενδύουν στην εύρεση της αλήθειας, αλλά στην υπεράσπιση των συμφερόντων των εταιριών στις οποίες ανήκει το μέσο στο οποίο εργάζονται. Οι δημοσιογραφικοί οργανισμοί αντί να επενδύσουν στην δημοσιογραφία, επενδύουν στην υπεράσπιση των συμφερόντων του κάθε μεγαλομετόχου. Φυσικά αυτό δεν είναι απόλυτο και σαφώς υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις. Απλά προσπαθώ να περιγράψω την τάση.

Τρίτο στην Ελλάδα δεν υπάρχει παράδοση δημοσιογραφίας του γεγονότος. Υπάρχει δημοσιογραφία του σχολίου. Δεν υπάρχουν πολλοί δημοσιογράφοι. Υπάρχουν πάμπολλοι δημοσιολόγοι που τους ονομάζουμε δημοσιογράφους.

Αν επιστρέψουμε στην απόφαση της ΕΣΗΕΑ. Το γελοίον του πράγματος είναι ότι όλοι επικαλούνται το δικαίωμα στην ελευθερογνωμία, την ισηγορία, την αντικειμενικότητα, όταν βρίσκονται σε θέση αδυναμίας, ενώ όταν τους παρουσιάζεται η δυνατότητα στερούν τα ίδια δικαιώματα από τους υπολοίπους. Όπως έκαναν πολλοί από τους προσφάτως “αδικημένους” που επέτρεψαν να συμβεί ένα πάρτυ λογοκρισίας και χλευασμού μιας μεγάλης κοινωνικής δύναμης που στήριξε αντίθετη άποψη από τη δική τους, κατά το δημοψήφισμα.