Βουλής 4, Γραφείο 114, Αθήνα froso.karasarlidou@gmail.com

Διδάγματα μιας νίκης

14021731_10210579389186826_8035488045113814971_n

Την νίκη της Άννας Κορακάκη, την χάρηκα. Σαν συμπατριώτισσά της και σαν γυναίκα. Όσο κοινότοπο και αν ακούγεται, ένιωσα περήφανη. Είχα και εγώ αυτή την προσμονή του θεατή που είναι μάρτυρας μιας νίκης που ο νικητής δεν έχει ακόμα καταλάβει. Όλοι περιμέναμε να βγάλει τα ακουστικά της και να χοροπηδήξει από την χαρά της για αυτό που είχε καταφέρει. Τότε ολοκληρώθηκε ο πανηγυρισμός. Όταν την είδαμε να καταλαβαίνει τί πέτυχε.

Εκ των υστέρων φάνηκε πως αυτή η νίκη ήταν μια νίκη που αποκάλυψε όλες τις ιδιαιτερότητες της κοινωνίας μας. Την ανάγκη για κάποιες νίκες σε μια εποχή που μοιάζει χαμηλοτάβανη. Αλλά και την ανάγκη μας να απαγορεύσουμε σε άλλους το δικαίωμα της χαράς και του πανηγυρισμού. Αυτό το τελευταίο είναι το προβληματικό.

Κάποιοι θεώρησαν ανεπίτρεπτο το να χαίρονται με την νίκη άνθρωποι που δεν έχουν ιδέα από σκοποβολή. Λες και για να χαρούμε με την νίκη του Δήμα έπρεπε να έχουμε κάνει διδακτορικό στο ζετέ και το αρασέ. Λες και οι Αμερικάνοι που χαίρονται με τις νίκες του Φελπς είναι όλοι κολυμβητές ή οι Τζαμαϊκάνοί που πανηγυρίζουν τις νίκες του Μπόλτ, σπρίντερ. Δεν είναι! Είναι απλά συμμέτοχοι της κοινωνίας που ανήκει ο νικητής τους και χαίρονται μαζί του γι΄ αυτό που κατάφερε. Αισθάνονται περήφανοι. Όλοι! Χωρίς αποκλεισμούς!

Άλλοι θεωρούν υποκριτικό τον πρώτο πληθυντικό των πολιτικών που συγχαίρουν την αθλήτρια. Δηλαδή προτιμούν οι πολιτικοί να μην την συγχαρούν; Να θυμίσω την ιστορία του Τζέσε Όουενς που κατέρριψε τη Ναζιστική Προπαγάνδα κατακτώντας τέσσερα χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου. Τον Όουενς δεν τον πείραξε που η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν τον βοήθησε στην προετοιμασία του. Τον πείραξε που μετά τα τέσσερα χρυσά, ο Ρούσβελτ δεν του έστειλε συγχαρητήριο τηλεγράφημα.

Είναι πρωτοφανές και θλιβερό συμπολίτες να πλακώνονται μεταξύ τους για το ποιος έχει δικαίωμα στην χαρά. Είναι προβληματικό το να κουνάς το δάκτυλο για τα αισθήματα του άλλου απέναντι σε κάτι καλό κι ανώδυνο, όπως μια σπουδαία νίκη ενός κοριτσιού.

Βεβαίως ακούω για τις κακές συνθήκες προπόνησης που αντιμετώπισε το κορίτσι. Και βεβαίως το κράτος οφείλει να βελτιώσει τις εγκαταστάσεις στις οποίες προπονείται η κοπέλα. Μα δεν είναι δυνατόν να σοβαρολογούν όσοι γκρινιάζουν για την ΈΛΛΕΙΨΗ σκοπευτηρίων. Δεν είναι τα σκοπευτήρια αυτά που πρώτα πρέπει να απασχολήσουν την Ελληνική κοινωνία.

Η νίκη της Άννας ανήκει πρώτα από όλα στην ίδια. Στην επιμονή, την αφοσίωση και την αυτοπεποίθησή της. Και έπειτα ανήκει σε ΌΛΟΥΣ μας που δικαιούμαστε ως συμπολίτες της να είμαστε περήφανοι γι΄αυτήν.

Περήφανοι για τα μετάλλια που έφερε μαζί της.
Περήφανοι για το χαμόγελό της.
Περήφανοι για την ανθρωπιά της που βλέπω σε αυτήν την φωτογραφία της. Για την αγκαλιά της προς όλους τους συνανθρώπους της που χαίρονται ειλικρινά για την επιτυχία της!

Καλή συνέχεια σε αυτήν την σπουδαία κοπέλα που αξίζει τον θαυμασμό μας.